என் முதல் மாரத்தான் ஓட்டம்

முகநூல் நண்பர்களில் நிறைய மாரத்தான் வீரர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் அவ்வப்போது மாரத்தான் ஓடிவிட்டுப் போடும் பதிவைப் படிக்கும் போதெல்லாம் நாமும் முயற்சி செய்ய வேண்டும் என்ற ஆசை வந்ததுண்டு. பள்ளிப் பருவத்தில் ஏதோ அப்படியும் இப்படியும் ஓடி சில ஓட்டப்பந்தயத்தில் வெற்றி பெற்றதோடு சரி. கிட்டத்தட்ட இருபது வருடங்களுக்கும் மேல் ஓட்டத்தை விட்டு வெகுதூரம் ஓடியிருந்தேன். இப்பொழுது மீண்டும் ஓடுவது என்பது அவ்வளவு எளிதாக வந்துவிடாது. இருந்தாலும் ஏதாவது ஒரு மாரத்தானில் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசை மட்டும் இருந்துகொண்டே இருந்தது.

அப்பொழுதுதான் கோயம்புத்தூர் மாரத்தானும் , கோயம்புத்தூர் கேன்சர் பவுன்டேஷனும் இணைந்து அக்டோபர் 1-ஆம் தேதி மாரத்தான் போட்டி நடத்துகிறார்கள் என்ற செய்தி வேலை செய்யும் நிறுவனத்தின் மூலம் ஆகஸ்ட் மாதம் தெரியவந்தது. நல்ல நோக்கத்திற்காக நடக்கும் மாரத்தான்.வேறு எதுவும் யோசிக்கவில்லை. உடனே முன்பதிவு செய்துவிட்டேன்.மாரத்தானுக்கு 1.5 மாத இடைவெளி இருப்பதால் எப்படியும் தினமும் கொஞ்சம் ஓடி ஓடி பயிற்சி செய்து முயற்சி செய்து பார்த்துவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையோடு இருந்தேன்.

தினமும் காலையில் சுமார் ஒரு மணி நேரம் நடைப்பயிற்சி மட்டும் முடிந்தவரை செய்துகொண்டு வந்ததோடு சரி. இனிமேல் தான் ஓடிப்பார்க்க வேண்டும் என்ற நிலை. நமக்கு ஏழரை என்பது எட்டிப்பார்க்கும் தூரத்தில் இருக்கும் என்பதால் முன்பதிவு செய்த மூன்றாவது நாளே காய்ச்சல் விட்டுவிட்டு வந்து கை ,கால்களில் ஒருவிதமான வலி ஏற்பட்டது.சுமார் பத்து நாட்கள் எந்தப் பயிற்சியும் இல்லை. பிறகு ஓரளவு முயற்சித்து செப்டம்பர் இரண்டாம் வாரம்தான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பயிற்சியை ஆரம்பித்தேன்.

சரவணம்பட்டி KCT கல்லூரிக்கு அருகில் விவேகம் பள்ளியை ஒட்டி ஆள் நடமாட்டம் அதிகமில்லாத தார் சாலை ஒன்றுள்ளது. நிறையப் பேர் காலையில் அங்கு நடைப்பயிற்சிக்கு வருவதுண்டு.நானும் அதையே பயன்படுத்திக்கொண்டேன்.பெங்களூரில் நடைப்பயிற்சியின் போது நிறையத் தோழிகள் கிடைத்தார்கள் என்று முன்பொருமுறை கூறியிருந்தேன்.இங்கே அப்படியெல்லாம் இல்லை. தனி ஒருவன்தான். அதுதான் வசதியாகவும் இருந்தது.வெட்டிப்பேச்சு பேசாமல் வந்த வேலையைப் பார்த்துவிட்டுப் போகலாம்.

தினமும் ஒரு மணி நேரம் ஓடியும் , நடந்தும் ஒரு நாளைக்குப் பயிற்சியில் சுமார் 6.5 கிலோமீட்டர் என்ற இலக்கு வைத்து தினமும் இந்த தூரத்தை முடித்த பிறகே பயிற்சி முடியும்.இப்படியாக மூன்று வாரங்கள் ஓடின. பத்துக் கிலோமீட்டர் ஓட்டத்திற்கு பதிவு செய்திருந்தேன். பத்துக் கிலோமீட்டரை 1.5 மணி நேரத்தில் முடிப்பேன் என்று நினைத்திருந்தேன்.

நேற்றைக்குத்தான் மாரத்தான் நடந்தது.காலை நான்கு மணிக்கே மனைவியோடு வீட்டில் இருந்து மாரத்தான் நடக்கும் நேரு ஸ்டேடியத்திற்குக் கிளம்பிவிட்டேன். வீட்டை விட்டுச் செல்லும்போது அம்மா குலசாமியைக் கும்பிட்டுவிட்டு ஓடச்சொன்னார்கள். முதலில் வரவேண்டும் என்று பேராசைப்பட்டார்கள்.அவர்களுக்கு மாரத்தானைப் பற்றித் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

அரை மாரத்தானில் நிறைய வயதானவர்களைக் காண முடிந்தது. அவர்களைப் பார்த்தபிறகு நம்மாலும் பத்துக் கிலோமீட்டர் ஓடிவிட முடியும் என்ற நம்பிக்கை வந்தது. ஆங்காங்கே வார்ம் அப் செய்கிறோம் என்று பலர் டான்ஸ் ஆடிக்கொண்டிருந்தார்கள் .அரை மாரத்தானை திரு.சைலேந்திர பாபு IPS அவர்கள் காலை ஐந்து மணிக்குத் தொடங்கிவைத்தார்கள். பத்துக்கிலோமீட்டர் ஓட்டத்திற்கு ரெடியாக வேண்டிய நேரம் வந்ததால் நானும் சில நிமிடங்கள் டான்ஸ் ஆட வேண்டியிருந்தது. அதை வார்ம் அப் என்கிறார்கள். மனைவி வாழ்த்துச் சொல்லி அனுப்பி வைத்தாள்.

பத்துக்கிலோமீட்டர் ஓட்டத்தை சரியாக காலை ஆறு மணிக்கு ஆரம்பித்தார்கள்.சுமார் ஆறாயிரம் பேர் அதில் கலந்திருக்கக்கூடும். சுறுசுறுப்பான நேரம் என்பதால் ஓடுவதற்கு நன்றாகவே இருந்தது. எனக்குப் பக்கத்தில் ஒரு கப்பல் ஏவாரி ஓடிக்கொண்டிருந்தார்.ஓட்டம் ஆரம்பித்த சில நிமிடங்களிலேயே செல் போனை எடுத்து காதில் வைத்தவர் தன்னுடைய கப்பல் ஏவாரத்தை போனிலேயே டைரக்ட் செய்து கொண்டுவந்தார்.அவ்வளவு பெரிய மனிதர் மாரத்தானிற்கு நேரம் ஒதுக்கியது கோயம்புத்தூர் மாரத்தானிற்கு கிடைத்த மரியாதை என்று பக்கத்தில் ஓடிய இன்னொரு நபர் புகழ்ந்துகொண்டே வந்தார்.

சுமார் மூன்று கிலோமீட்டர் தாண்டியவுடன் மூன்று , நான்கு நபர்கள் ஓட முடியாமல் திரும்பிக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களைப் பார்த்ததால் என்னவோ கொஞ்சம் பயம் வந்தது.

இருந்தாலும் என்னோடு ஓடியவர்கள் உத்வேகத்தோடு ஓடியதால் எனக்கும் சோர்வு ஏற்படாமல் அதிக வேகம் இல்லாமல் மெதுவாகவே ஓடினேன். அவ்வப்போது 50 மீட்டர் தூரம் நடந்து கொண்டு சென்று மீண்டும் ஓட ஆரம்பித்தேன்.இதனால் சோர்வு ஏற்படவில்லை.ஒவ்வொரு இரண்டு கிலோமீட்டரிலும் பழச்சாறு , பழங்கள் , தண்ணீர் எல்லாம் கிடைத்தது.

இரண்டு , மூன்று இடங்களில் சில தாத்தாக்கள் என்னை முந்திச் சென்றார்கள்.இந்த முயற்சியில் நான் முதல் படியைத்தான் தாண்டியிருக்கின்றேன் என்பது புரிந்தது.

எங்களோடு ஓடிய சிறுவர்களும் சிறப்பாகவே ஓடினார்கள்.கடைசியில் பத்துக் கிலோமீட்டர் தூரத்தை ஒரு மணி நேரம் 8 நிமிடங்களில் ஓடி முடித்தேன். முடிக்கும்போது கால் வலி இருந்ததே தவிர சுறுசுறுப்பு குறையவில்லை.அந்த சுறுசுறுப்புத்தான் இந்த வருடத்தில் இன்னும் சில மாரத்தான்களிலும் , இனிமேல் தொடர்ந்து மாரத்தானில் கலந்து கொள்வதற்குத்தேவையான தன்னம்பிக்கையைக் கொடுத்திருக்கிறது.

இதில் கலந்து கொள்ள நான் விரும்பியதற்குக் காரணமே முழு தூரத்தையும் ஓடி முடித்து என்னாலும் முடியும் என்ற தன்னம்பிக்கையைப் பெறுவதற்குத்தான். பத்துக்கிலோமீட்டர் ஓடி முடிக்க 1.5 மணி நேரம் ஆகும் என்று கணக்குப்போட்டு வைத்திருந்தேன் ; 22 நிமிடங்கள் முன்பாகவே முடித்தது கூடுதல் மகிழ்ச்சி.ஒட்டுமொத்தமாக மிகச் சிறப்பாக முடிந்தது முதல் மாரத்தான்.

இந்த மாரத்தான் கொடுத்த தன்னம்பிக்கையால் இந்த மாத இறுதியில் ஒரு மாரத்தானிலும் , அடுத்த மாதம் ஒரு மாரத்தானிலும் கலந்துகொள்ள முடிவு செய்து விட்டேன். வேலைப்பளு என்பது தவிர்க்க முடியாத ஒன்று என்றாலும் , நம் உடலை ஓரளவு நம் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக்கொள்வது அதைவிட தவிர்க்க முடியாத விஷயம் என்பதால் அதற்கும் முக்கியத்துவம் கொடுப்போம்.

மாரத்தானில் ஓடுகிறீர்களோ இல்லையோ , தினமும் குறைந்த பட்சம் அரை மணி நேரமாவது உடற்பயிற்சி செய்யுங்கள் நண்பர்களே. சுவர் இருந்தால்தான் சித்திரம் வரைய முடியும். சரிதானே.

——கதிர்

Advertisements
Posted in நிகழ்வுகள் | Leave a comment