சுட்டிக் குழந்தைகள்

1குழந்தைகளிடம் தப்பித் தவறி மாட்டிக்கொண்டால் விடுதலை பெறுவது மிகக் கடினம்.நீங்கள் ஒரு கேள்வி கேட்டால் அதற்கு பதிலைக் கொடுத்துவிட்டு அந்தப் பதிலிலிருந்து உங்களிடமே பல கேள்விக்கணைகளை அள்ளி விட்டுவிடுவார்கள்.ஒன்று இரண்டு கேள்விகளுக்குச் சமாளிக்கலாம்.தொடர்ந்து சமாளிப்பு என்பது சற்று கடினம்தான்.கேள்வி கேட்கக்கேட்க அவர்கள் சிந்திக்கும் திறன் இன்னும்கூட அதிகரிக்கும்.அவர்களைப் பொருத்தவரை அவர்களைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது , அது ஏன் நடக்கிறது , யாரால் நடக்கிறது என்பதை தெரிந்துகொள்ள ஆர்வம்.ஆனால் பாருங்கள் , அவர்களின் பல அறிவுப்பூர்வமான கேள்விகளுக்கு சில நேரங்களில் நம்மிடம் பதில் இருப்பதில்லை.அப்படியே , சமாளித்து சுமாரான பதில் ஒன்றைச் சொல்லிவிட்டாலும் அதிலிருந்து இன்னும் கேள்விகளை உருவாக்கி நம்மை திக்குமுக்காட வைத்துவிடுவார்கள்.டாக்டர் ஒருவர் கழுத்தில் ‘டை’ கட்டிக்கொண்டு தன் அறைக்குள் செல்கிறார்.உள்ளே சென்றவுடன் சற்று வேர்ப்பதால் தனது அறையில் உள்ள மின்விசிறியைப் போடுகிறார்.இந்தக் குழந்தை அதைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது.பக்கத்தில் இருக்கும் தன் அப்பாவிடம் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்கிறது – “அப்பா , டாக்டர் ஏன் அந்த பேனைப் போட்டார்” என்று.அதற்கு அப்பா – “அவருக்கு வேர்க்கிறது என்பதால் பேனைப் போட்டார் தங்கம்” என்று பதிலளிக்கிறார். “அவருக்கு வேர்க்கிறது இல்லையா பிறகேன் கழுத்தில் ‘டை’ கட்டிச் செல்கிறார் , அது இன்னும் வேர்க்கவைக்கும் இல்லையா ” என்று அடுத்த கேள்வி.

பக்கத்தில் இருக்கும் என்னைப் பார்க்கிறார் அந்த பரிதாப அப்பா.நான் இம்சை அரசன் படத்தில் வரும் நகைச்சுவையைப் போல் “அரசே என்னை விட்டுவிடுங்கள் , நான் புள்ள குட்டிக்காரன் ” என்று நினைத்துக்கொண்டு வாய் திறக்கவில்லை.அவரும் ஏதேதோ சொல்லி சமாளித்துக்கொண்டிருந்தார்.சரி , இப்படி விடாமல் கேள்வி கேட்கிறார்களே என்று கோபப்பட்டு அவர்களைத் திட்டிவிட்டீர்கள் என்றால் அதுதான் நீங்கள் செய்யும் பெரிய தவறு.அப்படிச் செய்யும் பொழுது நீங்கள் அவர்களின் சிந்தனைக்குப் பூட்டு போடுவதாக அமைந்துவிடும்.உங்களுக்கு தொந்தரவாக இருக்கலாம் , அது குழந்தைகளுக்குத் தெரியாதல்லவா.அப்பாவையோ , அம்மாவையோ கேட்டால் நமக்கு நம் கேள்விகளுக்கு பதில் கிடைத்துவிடும் என்றுதான் குழந்தைகள் நினைப்பார்களே தவிர நம்மை தொந்தரவு செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்கமாட்டார்கள்.காரணம் , அம்மா , அப்பா , தாத்தா , பாட்டி போன்றவர்கள்தானே அவர்களுடனேயே இருக்கிறார்கள்.அவர்களே தங்களின் கேள்விகளுக்கு பதில் தர முடியும் என்ற எண்ணம்தான்.

இப்படிப்பட்ட குழந்தைகள் பள்ளிக்கூடங்களிலும் சுட்டிகளாகவே இருப்பார்கள்.ஆசிரியர்கள் திணறிப் போவதுண்டு.பெற்றோர்களோ , ஆசிரியர்களோ குழந்தைகள் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு புரிந்துகொள்ளும் அளவிற்கு முயற்சி எடுத்து பதிலளிக்க வேண்டும்.அதை வைத்துத்தான் குழந்தைகள் இன்னும் தங்கள் திறனை வளர்த்துக்கொள்வார்கள்.ஏதோ கேட்கிறது , நாமும் ஏதாவது சொல்லி வைப்போம் என்று செய்வதுதான் தவறு.இதில் இன்னுமொரு முக்கியமான விஷயம் ஒரு குழந்தையை மற்றொரு குழந்தையுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது.”அவனைப் பார் எப்படிப் படிக்கின்றான் , எப்படி எல்லாம் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்கின்றான் , ஆனால் நீ அப்படி இல்லையே” என்று எப்பொழுது நீங்கள் உங்கள் குழந்தையைப் பார்த்துச் சொல்கிறீர்களோ அப்பொழுதே உங்களின் மீது குழந்தைக்கு வெறுப்பு வந்துவிடும்.பிறகு முக்கியமான விசயத்திற்குக்கூட உங்களிடம் வந்து கேட்கலாம் என்ற எண்ணம் வராமல் போகலாம்.உலகத்தில் அனைவரையும் ஒரே மாதிரி ஆண்டவன் படைக்கவில்லையே.குறை இருக்கும் குழந்தைகளை அவர்களுக்கு முன்னால் மட்டம்தட்டி பேசுவது தவறு.மாறாக , அவர்களிடத்தில் இருக்கும் குறையை எப்படி சரி செய்யலாம் என்று பெற்றோர்கள் தனியாக அமர்ந்து யோசித்து முடிவெடுக்கலாம்.அதுவே சிறந்தது.

இந்தக் காலத்து குழந்தைகள் படு சுட்டிகள்.நீங்கள் சொல்லும் விதத்தில் சொன்னால் புரிந்துகொள்ளும்.நமக்கும் அவர்களை அணுகுவதில் சற்று பொறுமை தேவை.நான்கு வயது குழந்தை “அப்பா , எனக்கு லோ ஹிப் ஜீன்ஸ் பேண்ட்டு போட்டாத்தான் நல்லாருக்கும் ” என்று சொல்லும் காலம் இது.அனைத்தையும் யோசிக்கிறார்கள் , அவர்களின் சிந்தனைகள் நம்மை விடவும் அதிகமாகக்கூட இருக்கலாம்.ஆதலால் , அவர்கள் கேட்கும் கேள்விகளை குறைத்து எடை போடக் கூடாது.மாறாக , அவர்களை ஊக்கப்படுத்த வேண்டும்.அது அவர்களை இன்னும் சிறந்தவர்களாக மாற்றும்.அவர்கள் கேட்கும் கேள்விக்கு நமக்கு பதில் தெரியவில்லை என்றாலும் , புத்தகத்தைப் பார்த்துச் சொல்கிறேன் என்று சொல்வதில் தவறில்லை.அது அவர்களிடத்தில் புத்தகம் படித்தால் இன்னும் நிறையத் தெரிந்து கொள்ளலாம் என்ற எண்ணத்தை உண்டாக்கும்.அவர்களுக்கு வாசிப்பதிலும் ஆர்வம் வரும்.பெற்றோர்களுக்கு எவ்வளவு பொறுப்பு இருக்கிறதோ , அதே அளவு ஆசிரியர்களுக்கும் இருக்க வேண்டும்.”குரு” வும் தெய்வம் என்றுதானே நாம் குழந்தைகளுக்குச் சொல்லிக்கொடுத்துள்ளோம்.ஆதலால் , ஆசிரியர்களுக்கும் குழந்தைகளிடம் பொறுமையாக அணுகும் முறை தெரிந்திருக்க வேண்டும்.அவர்கள்தானே குழந்தைகளின் திறமையை அடுத்த கட்டத்திற்கு கொண்டு செல்லும் வல்லமை உள்ளவர்கள்.குழந்தைகள் நல்லவர்களாகவும் , வல்லவர்களாகவும் பின்னாளில் வருவது பெற்றோர்கள் கையிலும் , ஆசிரியர்கள் கையிலும்தான் இருக்கிறது.மீண்டும் சந்திப்போம்.

———– கதிர் @ https://www.facebook.com/kathir.bangalore.3

Advertisements
This entry was posted in நிகழ்வுகள். Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s