இன்றைய குழந்தைகள்

boy

ஜெய்வந்த்துக்கும் , தன்வந்த்துக்கும் அடுத்த வகுப்பிற்கான புத்தகக் கட்டணத்தை மார்ச் மாதத்திலேயே செலுத்தச் சொல்லி பள்ளியில் ஆணை பிறப்பித்து இருந்தார்கள். கட்டியும் விட்டேன். ஜெய்வந்த் அடுத்தது நான்காம் வகுப்பிற்கும் தன்வந்த் ஊக்கேஜியும் (அட ஆமாமய்யா UKG தான் ) செல்கிறார்கள். இருவருக்கும் சேர்த்து சுமார் பதினைந்து ஆயிரம் புத்தகத்திற்காகக் கட்டினேன். முந்தைய வகுப்பின் தேர்ச்சியை அறிவிப்பதற்கு முன்பே அடுத்த வகுப்பிற்கான வசூல் ஆரம்பமாகி விடுகிறது. இது கிட்டத்தட்ட அனைத்துப் பள்ளிகளிலும்தான் நடக்கிறது. இதை ஒரு வழக்கமாகவே மாற்றிவிட்டார்கள். நான் உட்பட யாரும் கேள்வி கேட்பதில்லை ; காரணம் அட்மிசன் போய்விடும். நிதர்சனம் இதுதான்.

கடந்த வாரம் ரிசல்ட் சொல்லிவிட்டார்கள். இருவரும் அடுத்த வகுப்பிற்குச் செல்லும் தகுதியைப் பெற்றுவிட்டார்கள் என்று இருவருக்கும் வாழ்த்துச் சொன்னார்கள்.வாழ்த்துச் சொன்ன கையோடு என்னிடம் இருவருக்கும் அடுத்த வருட பீஸ் என்று சொல்லி ஒரு தொகைக்கு ஸ்லிப் எழுதிக் கொடுத்து மே ஐந்தாம் தேதிக்குள் கட்டிடுங்க சார்வாள் என்று அன்பாகச் சொல்லி வழியனுப்பி வைத்தார்கள். நல்ல வேளை எனக்கு வாழ்த்துச் சொல்ல வில்லை அவர்கள். சம்பளம் வந்தவுடனேயே இவர்களிடம் கொடுத்துவிடும்படியான அவர்களின் திட்டமிடல் இது.

அடுத்த வருட பீஸ் எவ்வளவு என்றெல்லாம் குறிப்பிட்டு புலம்பி ஒன்றும் ஆகப் போவதில்லை. புத்தகத்திற்கே அவ்வளவு என்றால் பள்ளிக்கட்டணம் எவ்வளவு என்பதை கணக்கிட்டுக் கொள்ளலாம். இதில் பெரியவனுக்கு இரண்டு முறை கட்ட வேண்டுமாம். ஒழுங்காக ஒண்ணுக்குப் போகத் தெரியாத குழந்தைக்குப் பள்ளிக்கட்டணமாகச் செலுத்தும் தொகையில் நான் பொறியியல் படிப்பே முடித்திருந்தேன்.காலம் மாறிப்போனதால் நாமும் மாற்றிக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம்.

“நீங்க ஏன் பாஸ் இந்த மாதிரி பள்ளிக்கூடத்துல படிக்க வைக்கிறீங்க , அரசாங்க பள்ளிக்கூடத்துல படிக்க வையுங்க , வாங்க விவசாயம் பண்ணலாம்” இப்படியெல்லாம் தயவு செய்து யாராவது கேள்வி கேட்டுவிடாதீர்கள்.நான் ப்ராக்டிகலாகப் பேசுபவன் என்பதால் ப்ராக்டிக்கலாகவே யோசிப்போம்.

சரி இதையெல்லாம் தாண்டி குழந்தைகளைப் படிக்கவைத்தால் அவர்களை இந்த சோட்டா பீமன் போன்றவர்களிடம் இருந்து காப்பாற்றுவது தினம் தினம் போராட வேண்டியிருக்கிறது. சுட்டி டிவியில் தொடங்கி அனைத்து சேனல்களும் குழந்தைகளுக்கு அத்துப்பிடி. டீவி ரிமோட்டைக் கையில் எடுத்துவிட்டால் அவர்களிடம் இருந்து திரும்ப வாங்குவது கடினம். எங்கள் வீட்டுச் சின்ன வாலு உருண்டு புரண்டு எல்லாம் பெர்பாமன்ஸ் செய்து ரிமோட்டைத் திரும்பப் பெற்றுவிடுவான். இதில் பெற்றோர்கள் தெரிந்தே செய்யும் மற்றொரு தவறு குழந்தைகளுக்கு சாப்பாடு ஊட்டிவிடும்போது இது போன்ற சேனல்களைக் காண்பித்தும் , செல்போனில் ஏதாவது அனிமேஷன் வீடியோ காண்பித்தும் சாப்பிட வைப்பதுதான். பிடிவாதம் பிடித்து சாதித்துக்காட்டி விடுகிறார்கள் குழந்தைகள். கரகாட்டக்காரன் படம் ரிலீஸ் ஆன போது அதைத் தியேட்டரில் போய்ப் பார்க்க அப்பாவிடம் பத்து நாட்களுக்கு முன்பே சொல்லி வைத்து பர்மிசன் கிடைக்க அவ்வளவு நாட்கள் காத்திருந்து சென்று பார்த்தேன். இன்று அதெல்லாம் அதிசய நிகழ்வாகத் தெரிகிறது.

இன்றைக்கு டெக்னாலஜி வளர்ந்து குழந்தைகளின் கவனத்தை முற்றிலும் மாற்றிவிட்டது. நாம் எந்த டெக்னாலஜியை நல்லது என்று வரவேற்கின்றோமோ அதே டெக்னாலஜி குழந்தைகளின் முன்னேற்றத்தை நிச்சயம் பாதிக்கிறது. இதை எப்படி சரி செய்து குழந்தைகளை அதிலிருந்து மீட்டெடுப்பது என்று கூட இனிமேல் யாராவது கோச்சிங் சென்டர் ஆரம்பித்தாலும் ஆச்சரியமில்லை.

இப்படியெல்லாம் குழந்தைகளைப் பார்த்துப் பார்த்து வளர்த்தாலும் பிற்காலத்தில் இன்றைக்கு நாம் எப்படி நம் பெற்றோர்களைப் பார்த்துக்கொள்கிறோமோ அந்த அளவிற்கெல்லாம் நம் குழந்தைகள் நம்மைப் பார்த்துக்கொள்வார்களா என்பதும் சந்தேகம்தான். அன்றைக்கு நாம் குழந்தையாக இருந்தபோது இருந்த குடும்பத்தின் மீதான பிடிப்பும் , அன்பும் பாசமும் நிச்சயம் இந்தக் காலத்துக் குழந்தைகளுக்கு இல்லை. கேட்டது சிரமமின்றி அவர்களுக்குக் கிடைத்துவிட வேண்டும்.பிடிவாதம் பிடித்தாவது கிடைத்துவிட வேண்டும். இல்லை என்றால் பெரிய ஏமாற்றம் அடைந்ததைப் போலொரு மனநிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுவிடுகிறார்கள். தகப்பனுக்கு மகனாக இருப்பதைவிட ஒரு மகனுக்குத் தகப்பனாக இருப்பது பல மடங்கு கடினம்.

எங்கள் நிறுவனத்தில் சமீபத்தில் திண்டுக்கல்லில் இருந்து ஒரு பெண் சேர்ந்திருக்கிறார்.அவரிடம் “நீ ஏம்மா திண்டுக்கல்லுல இருந்து கோயமுத்தூருக்கு வேலைக்கு வந்த” என்று பேச்சு வாக்கில் நண்பர் ஒருவர் கேட்டிருக்கிறார். அதற்கு அந்தப் பெண் “போங்க சார் , வீட்ல இருந்தா இங்க போ , அங்க போகாத , அப்படி இப்படின்னு என்ன அடச்சு வெச்சு சுதந்திரமே இல்லாம அப்பாம்மா பண்ணிடுவாங்க , அதான் வேலைக்கு வந்தா பிரீயா இருக்கலாம்னு வந்தேன்” என்று பதில் சொல்லியிருக்கிறார். நல்ல வசதியான வீட்டுப் பெண்தான்.

இதுதான் பெரும்பாலானவர்களின் இன்றைய நிலை. பெற்றோர்கள் அறிவுரை சொல்லி பொத்திப் பொத்தி வளர்த்தாலும் சிறைக்குள் இருப்பதைப் போன்ற எண்ணம் குழந்தைகளுக்கு வந்துவிடுகிறது.பெற்றோர்கள் இன்னும் பழமைவாதிகளாக இருக்கிறார்களா இல்லை குழந்தைகள் நாகரீக வளர்ச்சியில் குடும்பத்தின் மீதான பிடிப்பை இழந்துகொண்டு வருகிறார்களா என்று ஒரு ஆராய்ச்சி வேண்டுமானால் நாம் நடத்தலாம்.

ஒன்றை மட்டும் நாம் சரிவரச் செய்து கொண்டே வர வேண்டியது அவசியம். குழந்தைகளுக்குத் தேவையான சிறந்த கல்வியை மட்டும் கொடுத்துவிட வேண்டும்.முடிந்தவரை உறவினர்கள் இல்ல விழாக்களுக்கு குழந்தைகளையும் அழைத்துச் சென்று உறவுகளோடு பழக வைத்தும், உறவின் முக்கியத்துவத்தையும் அவ்வப்போது அவர்களுக்கு உணர்த்திக்கொண்டே இருக்க வேண்டும்.குழந்தைகளிடம் அதிக நேரம் செலவிட வேண்டும். இப்படியெல்லாம் செய்தால்தான் கொஞ்சமாவது இந்த சோட்டா பீமன் போன்றவர்களிடம் இருந்து நம் குழந்தைகளைக் காப்பாற்ற முடியும்.

எது எப்படியாக இருந்தாலும் நாம் வளர்க்கும் குழந்தைகள் நமக்குப் பிற்காலத்தில் ஏமாற்றத்தைத் தந்து விடமாட்டார்கள் என்ற நம்பிக்கையோடு பயணிக்க வேண்டியதுதான்.எல்லாம் அவன் செயல்.

——- நம்பிக்கையுடன் கதிர்.

Advertisements
Posted in நிகழ்வுகள் | Leave a comment